اشك اگر پـاي وســاطت نگذارد به ميان

كه جدا مي كند از هم دو صف مژگان را

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ترسم آخر به سر كوي تو بر باد دهم

من ديوانه ز عشقت سر سودايي را

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

در چمن يك گل اگر حسن تو پيدا مـي كرد

عندليبـــان چمـــن را همــه شيدا مي كرد

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

يك لحظه ديدن رخ جــانانم آرزوست

يك دم وصال آن مه خوبانم آرزوست

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

در وصلم و مي ميرم از اين رشك كـه آيا

دست هوس كيست در آغوش خيـالش

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ديشب كه فكر قتل من زار كـرده بود

هر دشمني كه بود خبردار كرده بود

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

در بزم از آن به پهلوي خود جادهد مرا

تا راست سـوي او نتوانــم نگــاه كرد

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

از راز دلـــــم تــــا نشـــــود غيــــر خبــــــــردار

چشمي سوي او دارم و چشمي سوي دلدار

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ترك من كــردي و جـا در دل دشمن كردي

كس به دشمن نكند آنچه تو با من كردي

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

مي گفت كه بعد از اين به خوابم بيني

پنداشت كه بعد از او مرا خوابي است

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

هرگز نخواهم اينكه به مـــن همنشين شوي

ترسم كه خو كني و به هر كس چنين شوي

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

مو شكافي ها در آن اندام زيبا كرده ام

تا كمـــر را از ميـــان زلف پيــدا كرده ام

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

من آن نيم كه به نيرنگ دل دهم به كسي

بـــلاي چشـــم سيـــاه تو آسمــــاني بود

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

دل شيشه و چشمان تو هر گوشه بـرندش

مستند مبــادا كــــه بـــه ناگــــه شكنندش

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

اي عشق تو بر هم زده كاشـانه ما را

آراستــــه آئيــــن غمت خـــــانه ما را

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

در كشور عشق هيچ كس رهبر نيست

هيچ شـــاهي به گـــــدا سـرور نيست

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

يادگاري از جواني هر كه عشقي دارد و من

جز دلي عــاشق ندارم از جـــواني يادگاري

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

به كمند سر زلفت نه من افتـادم و بس

كه به هر حلقه زلف تو گرفتاري هست

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

چه طالع دارمي كز آسمان هر كاروان غم

كه آيد بر زمين جز بر دل مــن بار نگشايد

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

كاش قبل از تو مـرا برق بلا مي سوزاند

تا به هجر تو چنين زار نسوزم همه عمر

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ندانمت به زمين يا در آسمان جـــويم

چگونه ره به تو يابم كجا نشان جويم

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ديشب تو گفتي با تو هستم با تو مي مانم

باور نكــــردم گـــر چـــه اين جملــــه زيبا بود

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

عيد امروزم عزا شد اين هم از اقبال من

ابر هم مي گريد آري گريه دارد حال من

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

گفته بودم چو بيايي غــم دل با تو بگــويم

چه بگويم كه غم از دل برود چون تو بيايي

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

نا اميـــدم گر كنـــي مي ميـــرم اما باز هــم

در همان حالت كه مي ميرم دعايت مي كنم

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

در هر نگهت مستي صد جـــام شراب است

چشمـــان تو ميخـــانه دل هاي خراب است

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

يارب نگاه كســي با كسي آشنا مكن

گر مي كني كرم كن و ازهم جدا مكن

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

عاشقت گشتم تو گفتي عاشقي ديوانگي است

عـــاقبت عـــاشق شـــدي ديدي تو هم ديوانه اي

ــــــــــــــــــــــــــــــ

شهــــره شهــــر شدم  از غـــــم شيدايي تو

عاشقم  من چه كنم من که دلم خانه توست

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

مانــده ام از يـار دور و زنـــده ام

زين گنه تا زنده ام شرمنــده ام

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

نه از كشتـن نه از بستن ندارم هيچ پروایی

من از روزي كه اينجا پا نهادم ترك سركردم

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

اندكــــي با  تو بگفتـــم غـــم دل ترسيـــدم

كه دل آزرده شوي ورنه سخن بسيار  است

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

اگر  زلفت به هر تاري اسير تازه اي  دارد

مبارك بادت امــــا  دلبــري اندازه اي دارد

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

هر كه گويد آشنايي با غريبان مشكل است

آشنايي مي توان اما جـدايي مشكل است

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

اي اشك آهستـــه ببار كــــه غم هنوز بسيار است

اي شمع آهسته بسوز كه شب هنوز بسيار است

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

بگو اين مــــژده وصـــل از در و ديــــوار مي آيد

دل من مي تپد امشب كه امشب يار مي آيد

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

دردي  است در دلم كه اگر پيش آب چشم

بردارم آستيــــــــن بــــرود تـــــا به دامنـــم

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

به گيسوي تو خوردم دوش سوگند

كه من از پاي تو ســــر بر نگيـــرم

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

تا دامــــن كفــن نكشم زير پاي خاك

باور مكن كــه دست ز دامن بدارمت

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

دلبـــرم عــــزم سفــــر كـــرد خدا را ياران

چه كنم با دل مجروح كه مرحم با اوست

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ز عشق ناتمـــام ما جمـــال يار مستغني است

به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روي زيبا را

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

خلقت من در جهــان يك وصلـــه ناجـــور بود

چونكه من راضي بدين خلقت نبودم زور بود

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

آنچنان مهر توام در دل و جان جاي گرفت

كه گر از ســـر برود از دل و از جـــان نرود

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

عاشقم عاشق رويت گـر نميداني بدان 

سوختــم در آرزويت گــــر نميداني بدان

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

بي مهـــر رخت روز مرا نور نمانده است

وز عمر مرا جز شب ديجور نمانده است

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

هرگــــز نديدم بر لبــــي لبخنـــد زيبـــاي تو را

هرگز نمي گيرد كسي در قلب من جاي تو را

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

به چه مشغول كنم ديده و دل را كه مدام

دل تو را مي طلبـد ديده تو  را مـــي جويد

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

بحري است بحر عشق كه هيچش طبيب نيست

آنجـــا جــــز آنكـــــه جــــان بسپارند چاره نيست

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

هر كس كه سراپاي وجودش همه چشم است

تا چشـــــم تـــو را ديـــد نظـــــر ســوي تو دارد

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

فـــــرق مــــــــن و پـــــروانه در ايـــــن است

پروانه پرش سوخت ولي من جگرم سوخت

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ناله را هر چند مي خواهم كـه پنهانش كنم

سينه مي گويد كه من تنگ آمدم فرياد رس

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتــه بودي كه طبيب دل بيمــــاراني

پس طبيب دل من باش كه بيمار توام

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

دوستي با هر كه كردم خصم مادرزاد شد

آشيان هــر جــــا گـــــزيدم لانه صياد شد

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

در ميان همگان گشتم و عاشــق نشدم

تو چه بودي كه تو را ديدم و ديوانه شدم

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

در ميـــان سبـــزپوشان چمن من آن گل زردم

كه مي خندم به هرشادي ولي آلوده از دردم

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

 گفتم ار عاشق شوم گاهي غمي خواهم كشيد

من چـــه دانستم كـــه بار عالمـــي خواهم كشيد

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

آزمــــــــــودم زندگــــــــي دشت غــــم است

شاديش عشق است و عشقش ماتم است

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

تا بوده چشم عشاق در راه يار بوده

بي آنكه وعده باشد در انتظــار بوده

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

يك نفس در نـاله و يك لحظه در زاري گذشت

خوشترين ايام عمر من به غمخواري گذشت

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

آنقــدر در كشتــي عشقت نشينم تا سحـــر

يا به وصلت مي رسم يا غرق دريا مي شوم

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

اندر اين سن جــواني ز جهان سير شدم 

صورتم گر چه جوان است  ولي پير شدم

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

شمع سوزان توام افتاده ام  در دام عشق

يا بكش يـــا دانـــه ده يــا از قفس ازاد كن

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

خنـــده تلخ مـــن از گــريه غم انگيزتر است

كارم از گريه گذشته است بدان مي خندم

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

هر كه زنجير ســـر زلف گـــره گيــــر تو ديد

شد پريشان و دلش بر من ديوانه بسوخت

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

خوابم بشد از ديده در اين فكر جگرسوز 

كآغوش كه شد منزل آسايش و خوابت

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

كاش معشوق ز عاشق طلب جان مي كرد

تا كه هــر بي سر و پايي نشود يـار كسي